Sachin Thite

तिसऱ्या दिवशी सकाळी उठलो तेव्हा तर मी अजून फीट होतो. रात्रभर झोप पण छान झालेली होती. आता फक्त एकच अडचण राहिलेली होती, ती म्हणजे पोट साफ होत नव्हतं आणि पोटात बोटाने appendix च्या जागेवर दाबलं तरच दुखत होतं. आम्ही सकाळी सगळ्यात आधी सर्व जवळचे मित्र आणि कार्यकर्ते जे जे मला भेटायला येणार होते, त्यांना तातडीने कळवायला सुरू केलं की आजचे ऑपरेशन आता उद्या होणार आहे आणि कालच्या ऐवजी आज रात्री मी admit होणार आहे. मला आणि किरण ला गुढीपाडव्याची सुट्टी होती. पण निशाला सुट्टी नव्हती. त्यामुळे ऑफिस ला जायचं की नाही हे ठरवणं तिला अवघड जात होतं. मी सांगत होतो की - 'मला आता काहीच त्रास होत नाही, त्यामुळे तू जा ऑफिस ला'. पण तिची मनाची तयारी होत नव्हती. अजून रिपोर्ट आलेला नाही, त्यात काय येईल माहीत नाही. त्यामुळे तिला जावं की नाही हे कळत नव्हतं. शेवटी मग दुपारपर्यंत माझी अवस्था कशी आहे हे पाहून मग दुपारी हाफ डे ला जाईल असं तिनं ठरवलं. मग मी माझ्या ऑफिस च्या कन्सल्टंट डॉक्टरांशी आणि आमच्या गावाकडील फॅमिली डॉक्टरांशी पण बोलून घेतलं. दोघांचं ही म्हणणं होतं की रिपोर्ट येईपर्यंत थांबायला हवं. मगच ऑपरे...

मग आता किमान आपल्या जवळच्या कार्यकर्त्यांना तरी हे माहिती असायला हवं म्हणून मी मेसेजवर कळवलं. त्याधीच ज्यांनी काही कारणासाठी स्वतःहून मला फोन केले होते, अशा काही मित्रांना आणि माझ्या ऑफिस मध्ये निशा कडून समजलेले होते. त्यांचे फोन सुरू होतेच. किरण आज रात्रीपासूनच माझ्या सोबत राहायला येतो म्हणत होता. त्याचे ऑफिस दादर ला. तो राहतो टिटवाळ्याला. त्यामुळे त्याला आम्ही नको म्हणत असतानाही 'मी घरी जावून परत येतोच' असा त्याचा आग्रह होता. तुषार पण माझ्या सोबत राहायला येतो म्हणत होता. नंदना घरी झरा जवळ राहायला येते म्हणत होती. दुसऱ्या दिवशी गुढीपाडव्याची सुट्टी असूनही प्रतिक मीरा रोड वरून येणार होता. 'मला हॉस्पिटल चा अनुभव असल्याने माझी मदत होईल, तुमची धावपळ कमी होईल' असं त्याला वाटत होतं. 'सुट्टीच्या दिवशी येण्यापेक्षा परवा ऑफिस सुरू झाल्यावर ये' असं आम्ही सांगत होतो. पण तो उद्याच येणार होता. मनोज, यश आणि अनेकजण उद्या सकाळी, दिवसभरात येणार आहेत असं कळलं. निशा ला तर हे सगळं पाहून भरून येत होतं. आपली हक्काची अशी किती माणसं ही वेळेवर लगेच उभी राहतायत याचं आम्हाला खूप नवल आणि...

घरी आल्या आल्या लगेच मी झोपलो. पण थोड्याच वेळात पोटातील आग खूपच वाढली. रात्रभर झोप आली नाही. पोटाबरोबर पाठ, कंबर सुद्धा दुखायला लागली. पहाटे पहाटे वेदनाशामक अरिथरीन क्रीम लावली. तिच्यामुळे पाठ, कंबर इथल्या वेदना पूर्णच गायब झाल्या. पोटातील वेदना पण कमी झाल्या. मग थोडा वेळ कशीबशी बसूनच झोप घेतली. सकाळी उठून मात्र मग बाजूच्या मोठ्या खाजगी दवाखान्यात जायचा निर्णय घेतला. पोटदुखी पुन्हा थोडी वाढलेली होती. चालण्यासारखी अवस्था नव्हती. म्हणून निशा ने कॅब बुक केली. एक किलोमीटर पेक्षा कमी अंतर असलेल्या हॉस्पिटल पर्यंत जायला कॅब ने अडीचशे रुपये घेतले. निशा, मी व नाना (माझे वडील) हॉस्पिटल मध्ये गेलो. तिथे डॉक्टर यायला अजून पाऊण तास वेळ होता. तेवढा वेळ निशा ने मला स्ट्रेचर वर झोपण्याची परवानगी घेवून झोपवले. तिथे लगेच मला झोप लागली आणि अर्धा तास गाढ झोप झाल्यानंतर जेव्हा मी उठलो तेव्हा पोटदुखी एकदम पळून गेलेली होती. फक्त पोटात दाबले तर मात्र दुखत होते. आम्ही डॉक्टरांकडे गेलो. त्यांनी सर्व लक्षणे व हिस्ट्री विचारली. पोटात दाबून पाहिले. पोटात दाबल्यावर दुखत होते. सर्व गोष्टी पाहून appendix असावं असा अ...

२० मार्च रोजी (सोमवारी) दुपारच्या जेवणानंतर माझ्या पोटात हलकीशी गडबड जाणवायला लागली. कदाचित दुपारी खाल्लेल्या अंडा मसाल्यामुळे होत असावे असे वाटले. संध्याकाळी ऑफिस मधून घरी येताना ही गडबड पोटदुखी सारखी वाटू लागली. कदाचित मागील दोन दिवसांतील दगदग, प्रवास, झोप नाही, खाणं पिणं व्यवस्थित नाही म्हणून ॲसिडीटी झाली असावी असं वाटलं. या सर्व गोष्टी नेहमी परिचयाच्या होत्या. त्यामुळे 'घरी जावून आराम केला, एक मस्त झोप घेतली आणि आज रात्रीचे जेवण हलके घेतले की सगळं बरं होणार' या विचारात घरी पोचलो. घरी जाईपर्यंत हे प्रमाण जरा अधिक वाढले होते. मागील दोन दिवसांतील वरील सर्व गोष्टींमुळे पित्त झालेले दिसतंय आणि आता जरा उलटी झाली, पोट साफ झाले की हे पित्त बाहेर पडेल आणि मग (नेहमीप्रमाणेच) आराम पडेल असं वाटलं. पोट काय साफ झाले नाही, पण उलट्या झाल्या. तरीही फरक काहीच वाटेना. उलट पोटातील जळजळ अधिक वाढत चालली. आता हे नेहमीच्या अनुभवा पलीकडे जायला लागलं. एव्हाना निशा घरी आलेली होती. तिने पाहिलं तर अंग थोडंसं तापलेलं होतं. मी झोपायचा प्रयत्न करत होतो. पण झोप येत नव्हती. अशात एक महत्त्वाची ऑनलाईन मीटिंग ...